تبليغاتX
وبلاگ شخصی علی کریمی
اندر سخنی کوتاه

 

در خلسه فرو رفته بودم و در آن فکر می غلتیدم که اگر روزی سخنی برانم از برای شنیدن دیگران اهمیت دهندگان بر آن چه تعداد خواهند بود که به ناگاه آوایی از دورن برخواست و گفت:به شمار آنانی که بر سخن آنان اهمیت دادی.

 

تصور همه چیز را توانستم بکنم و خود را در جای همه کس ِچه مرد ِچه زنِ چه پیر و چه جوان توانستم قرار بدهم اما هیچ گاه نتوانسم تصور مادر بودن را داشته باشم و خود را به جای او نهم

 

دیگر وقتی برای گناه کردن نداریم چه بسا در این لحظه که می خوانیم این کلام را مهلتمان به پایان رسیده باشد آیا آماده ی پرواز هستیم؟

+ نوشته شده در ساعت 8:23 توسط علی کریمی |